Οι Θέσεις μας

«Λεφτά υπάρχουν…»  Γ. Παπανδρέου, Πρωθυπουργός Κυβέρνησης

«Kαλό κουράγιο…» Όλι Ρεν, Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Ε.Ε.

Είτε με «ισχυρή» είτε με «χρεωκοπημένη» Ελλάδα η λιτότητα είναι μονόδρομος …μας λένε.
Είναι όμως αλήθεια;


Οι σημερινές γενιές εργαζομένων φαίνεται να είναι οι πρώτες μετά από πάρα πολλές δεκαετίες, οι οποίες θα ζήσουν χειρότερα από τις προηγούμενες. Οι γενιές αυτές βίωσαν το όραμα της «ισχυρής» Ελλάδας, όπου με παρατεταμένη λιτότητα πιάστηκαν οι στόχοι της Ε.Ε. και μπήκαμε στην Ο.Ν.Ε. Και κάναμε υπομονή γιατί εντός Ο.Ν.Ε. θα βλέπαμε λέει καλύτερες μέρες. Εντός Ο.Ν.Ε. βέβαια συνεχίστηκε η λιτότητα, μας είπαν, για να πιάσουμε τους δείκτες, ενώ η εθνική υπόθεση, τότε, της Ολυμπιάδας απαίτησε στη συνέχεια «να σφίξουμε λίγο ακόμα το ζωνάρι».

Κι όμως μας έλεγαν άξιζε τον κόπο… Η Ελληνική Οικονομία ήταν από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες στην Ευρωζώνη και το Α.Ε.Π. αυξήθηκε κατά 60% περίπου σε αυτό το χρονικό διάστημα. Σύντομα θα βλέπαμε και στην τσέπη μας και κυρίως στη ζωή μας τη διαφορά…

Και ξαφνικά το όραμα της ισχυρής Ελλάδας έγινε εφιάλτης… Η διεθνής κρίση, αλλά και ο εθνικός «μπαμπούλας» του ελλείμματος και του χρέους του Δημοσίου κινδυνεύει να καταπιεί τα πάντα. Το κράτος έγινε αναξιόπιστο στις διεθνείς αγορές και άρχισε να δανείζεται με «αστρονομικά» επιτόκια, οδηγούμενο σε μια κατάσταση πρακτικής αδυναμίας δανεισμού από τις διεθνείς αγορές. Έτσι προέκυψε ως μονόδρομος η προσφυγή στον περίφημο «μηχανισμό στήριξης» Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ., με τίμημα μέτρα πρωτοφανούς σκληρότητας, με απίστευτες περικοπές σε μισθούς, αλλαγές στο ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις και τη φορολογία που γυρνάνε τον κόσμο της εργασίας τουλάχιστον πενήντα χρόνια πίσω!!!

Η κυβέρνηση μας λέει ότι τα μέτρα που παίρνει είναι μονόδρομος… είναι έτσι όμως;

Σύμφωνα με το ίδιο το ΔΝΤ, ο «μονόδρομος» της κυβέρνησης έως το 2013 θα οδηγήσει το δημόσιο χρέος στο 150% του ΑΕΠ από το 115% που ήταν το 2009. Αυτό που ουσιαστικά γίνεται είναι ότι το Ελληνικό κράτος χρεώνεται ακόμα παραπάνω, ενώ το μοναδικό μέλημα του μηχανισμού Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ είναι να διασφαλιστεί ότι οι εγχώριοι και διεθνείς πιστωτές (τράπεζες και χρηματοπιστωτικό σύστημα) δεν θα χάσουν ούτε μια δεκάρα από τα χρήματά τους.

Η Κυβέρνηση μας λέει ότι αν δεν δανειστούμε από τις αγορές δεν θα μπορούν να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις….

Την τελευταία δεκαετία το Ελληνικό κράτος πλήρωσε για τοκοχρεολύσια στους προϋπολογισμούς του 110 δισεκατομμύρια ευρώ, όσο το μισό ελληνικό ΑΕΠ, ενώ το 97% όσων δανείστηκε την τελευταία δεκαετία πήγαν στην εξυπηρέτηση παλαιότερων δανείων. Μόλις το 3% κάλυψε ελλείμματα του δημοσίου. Δεν δανειζόμαστε δηλαδή για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά για να πληρώνουμε παλαιότερα δάνεια.

Τόσα χρόνια το κράτος ζούσε με δανεικά από τους πιστωτές του, οι οποίοι αν σταματούσαν να το δανείζουν θα οδηγούνταν σε κατάρρευση όλος ο κρατικός μηχανισμός…

Οι ελληνικές τράπεζες (όπως συνέβη άλλωστε στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως) τον τελευταίο χρόνο χρηματοδοτήθηκαν με ένα πακέτο κρατικών χρημάτων αξίας 28 δις ευρώ. Μάλιστα το αναξιόπιστο να δανειστεί Ελληνικό Δημόσιο, ως εγγυητής επιτρέπει να δανείζονται οι τράπεζες από την ΕΚΤ με 1% επιτόκιο, οι οποίες στη συνέχεια το δανείζουν με 5,5% ή και με πολύ μεγαλύτερα επιτόκια, αυξάνοντας βέβαια δραματικά το χρέος. Επιπλέον ήδη το 1ο τρίμηνο του έτους, μετά την κρατική στήριξη των τραπεζών, αυτές ήδη εμφανίζουν κέρδη και πάλι, ενώ βέβαια το Δημόσιο βυθίζεται συνεχώς στα χρέη που δημιουργήθηκαν μεταξύ άλλων και για να χρηματοδοτηθούν οι τράπεζες.

Το χρέος αυτό είναι αδύνατο και δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Δεν λάβαμε δεκάρα από τα χρήματα αυτά… τον λογαριασμό όμως τον στέλνουν σε εμάς.

Ενάντια στο «μονόδρομο» Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις:

  • Στάση πληρωμών, δηλαδή μονομερής άρνηση πληρωμής του ληστρικού χρέους στους πιστωτές του Δημοσίου, χωρίς κηδεμονία από το ΔΝΤ, ή άλλο διεθνή παράγοντα. Η παύση πληρωμών δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πτώχευσης, όπως κηρύττει σκόπιμα η επίσημη προπαγάνδα.
  • Αναδιαπραγμάτευση του χρέους, με στόχο τη διαγραφή σημαντικού μέρους του, τη μείωση των επιτοκίων για το υπόλοιπο, τη διασφάλιση ευρείας περιόδου χάριτος για την αποπληρωμή του υπόλοιπου.

Η κυβέρνηση και όλα τα όλα τα ΜΜΕ λένε ότι τέτοιες λύσεις είναι εκτός τόπου και χρόνου, ότι δεν είναι δυνατό να εφαρμοστούν στο σημερινό διεθνές σκηνικό και γι’αυτό κανείς δεν αναφέρεται σε αυτές…

Κι όμως αρκετές χώρες εφάρμοσαν κάποια στιγμή συνδυασμό των παραπάνω μέτρων στους πιστωτές τους όπως η Ρωσία το 1998, η Βενεζουέλα το 2001, η Αργεντινή το 2003, η Βολιβία το 2004. Έστω κι αν δεν έλυσαν όλα τα προβλήματα, μπόρεσαν να «πατήσουν στα πόδια τους», χωρίς κηδεμονία διεθνών οργανισμών ή μηχανισμών. Άρχισαν έτσι μια νέα πορεία με την οικονομία τους να αναπτύσσεται ξανά, στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης κατά κύριο λόγο της κοινωνίας και των πολιτών-εργαζομένων και όχι των πιστωτών. Σε λύσεις αυτής της μορφής αναφέρονται δε αρκετοί οικονομολόγοι-επιστήμονες, πολλοί μάλιστα από τους οποίους τις θεωρούν τελικά αναπόφευκτες (αφού βέβαια θα έχουν τσακίσει κάθε κατάκτηση και δικαίωμα των εργαζομένων που έχει εδραιωθεί τα τελευταία 100 χρόνια).

Ενάντια στη συνομωσία της σιωπής σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα κι εφημερίδες που δεν αφήνει να ακουστεί τίποτα πέρα από το «μονόδρομο» τους δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς. Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να παλέψουμε. Στον αγώνα αυτό κανείς δεν περισσεύει, γι’ αυτό και στη γειτονιά μας, τα Πατήσια, πήραμε την πρωτοβουλία να φτιάξουμε μια επιτροπή ενάντια στα μέτρα Κυβέρνησης–ΕΕ–ΔΝΤ. Είμαστε εργαζόμενοι (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα), μερικώς απασχολούμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, νεολαίοι, φοιτητές, νοικοκυρές, συνταξιούχοι, μετανάστες και θεωρούμε πως όλοι μαζί μπορούμε και πρέπει να αντιπαλέψουμε τους «μονοδρόμους» τους για το δικαίωμα μας στη ζωή με αξιοπρέπεια.

Η δική μας απάντηση: όλοι μαζί στους δρόμους.

Να δυναμώσουμε τις απεργίες, να συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις, να σηκώσουμε το πέπλο της σιωπής, να σπάσουμε το φόβο και τη δικτατορία του “μονοδρόμου”.

Να δωθεί λύση με βάση τα δικά μας συμφέροντα.

Ειδικότερα:

  • Να παρθούν όλα τα νομοθετικά μέτρα του «μονοδρόμου» πίσω (μειώσεις μισθών, φορολογία, ασφαλιστικό, εργασιακά). Να γίνει στάση πληρωμών προς τους πιστωτές του Δημοσίου και αναδιαπραγμάτευση του χρέους.
  • Να καταργηθεί το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης και το σύμφωνο σταθερότητας.
  • Να φορολογηθεί επιτέλους η αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία. Να αρθεί η μειωμένη φορολογική κλίμακα για τις ΑΕ (25% σήμερα, 20% τα επόμενα 2 χρόνια) και να γίνει και πάλι 45%
  • Να περιοριστούν δραστικά οι πολεμικοί εξοπλισμοί

Στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλουν ως μονόδρομο η μόνη λύση είναι γενικός ξεσηκωμός.

«Μιλάνε για του έθνους ξανά την τιμή,

Άννα μην κλαις,

στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί»

Μπ. Μπρεχτ

ΑΓΩΝΑΣ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ